تبلیغات اینترنتیclose
اندوهِ پشت پنجره ، گلدانِ در گلو ( علیرضا بدیع )
پیچک( علیرضا بدیع )
شعر و ادب پارسی

 

آورده است چشم سیاهت یقین به من

هم آفرین به چشم تو هم آفرین به من

 

 

علیرضا 

بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدیع



نوشته شده در تاريخ دوشنبه 30 ارديبهشت 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

اندوهِ پشت پنجره ، گلدانِ در گلو ...

حتا اتاق با نی و سنتور گریه کرد

مردی که ابر بود ـ پریشان و نا به جا ـ

، آن شب به چار گوشه ی ماهور گریه کرد

 در گیر و دار حصبه و سفلیس و جنگ سرد

 بابابزرگ عاشق خاتون شهر شد

با یاد « چشمی از گل نرگس خمار تر »

در کوچه باغ های نشابور گریه کرد

 کم کم به گریه فارغ از این ماجرا نشد ،

 کنج اتاق با دف و نی هم صدا نشد

در روشنای میکده ـ بی ترس محتسب ـ

 مشروب خورد و حبه ی انگور گریه کرد

کم کم شراب نیز از این قصه پا کشید ،

 کارش به « شیره خانه ی آمیرزا » کشید

این داغ را که با منقل در میان گذاشت ،

 تریاک سوخت تا ته و وافور گریه کرد 

 از پیرمرد ها که بپرسی هنوز هم

او را به دل سپردگی اش یاد می کنند

او را که بی قرار سواری به شکل مرگ ،

 یک عمر پشت پنجره کافور گریه کرد

 حالا زمان گذشته و من بیست ساله ام ...

در ابتدای راهم و ابری مچاله ام

بابابزرگ ! یک نفر از خاندان تو ،

 امروز با ترانه ی منصور  
                                                        گریه
                                                                                کرد ...

 

 

 

علیرضا

 

 بـــــــــــــــــــــــدیع

 

http://alefbi.persianblog.ir/1385/2/

برچسب ها : ,

موضوع : علیرضا بدیع، شان سوم, | بازديد : 375